چون عناصر را درهم سرشتند معادن پيدا شد آنگاه نبات پيدا شد و نبات چون غذاى حيوان شد حيوان پيدا شد و حيوان چون غذاى انسان شد انسان پيدا آمد و اين معنى را در مقام خود روشن‌تر از اين بيان كنيم ان‌شاءالله تعالى باب چهارم در بيان آنكه حكمت در آفرينش چيست بدانكه حق سبحانه و تعالى و تقدّس مردم را از جهت آن آفريد تا او را بشناسند و بپرستند كقوله تعالى وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ اى ليعرفون يعنى نيافريدم جنيان و آدميان را مگر از براى آنكه حضرت ما را بشناسند و بپرستند و در احاديث قدسى چنين آمده است كه از حضرت حق سؤال كردند كه يا الهى حكمت چه بود كه عالم و آدم را پيدا كردى خطاب آمد كنت كنزا مخفيّا فاحببت ان اعرف فخلقت الخلق لكى اعرف معنى اين حديث قدسى را شيخ عطار در نظم بيان كرده است نظم ز رب العزت اندر خواست داود * چه حكمت بود كامد خلق موجود جواب آمد كه تا اين گنج پنهان * كه آن مائيم بشناسند ايشان